بخش ۱۱۵

۱ بیت

هر که او دیده چهره یارممی کد رحم بر دل زارم

در جواب او

آن چنان من زگشنگی زارمکه به جان گرده را خریدارم

گفت نان ز آتش فراق کبابدر تف و تاب رو به دیوارم

گشت خلقی فراقت ای بریانگفت از آن روی بر سر دارم

نان و بریان خوش است و کنگر ماسگل به آن خار آرزو دارم

بره ای گر نباشد اندر پیشهرگز او را ز شام نشمارم

جوع را چون نهان کنم در دلچون گواهند هر دو رخسارم

صوفیا گر نمی کنی باورفهم کن شمه ای ز گفتارم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد فراق یار و بی‌قراری خود می‌گوید. او تأکید می‌کند که حتی با وجود غم و گرسنگی ناشی از دوری، آرزوهایش همچنان زنده‌اند. شاعر به تشبیهی از نان و کباب در آتش فراق اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی بدون یاری و محبت برایش غیرقابل تصور است. او همچنین به این نکته اشاره دارد که وجود یار و محبت او برایش آنچنان ارزشمند است که حتی در سختی‌ها، روحش به دنبال وصال است. در نهایت، شاعر از صوفیه دعوت می‌کند که با شنیدن کلمات او، درک کنند که عمق احساساتش چقدر شدید است.