بخش ۲۵ - نامه هشتم

۱۷ بیت

باز جوان با دل افگار ماندروز و شبان روی به دیوار ماند

از رخ دلدار امیدی نداشتوه چه کند، بخت سفیدی نداشت

با غم او گشته قرین روز و شبکرده به یک سو همه عیش و طرب

پس جگر خویش به دندان گرفتخانه به کوی بت خندان گرفت

چشم نهاده به سر کوی اوجسته به زاری ز صبا بوی او

شب همه شب تا به سحر زار زارخواسته از خادمه او بار بار

سرمه چشمان شده خاک درشآه که از وی نبود باورش

همچو سگان بر سر کویش مقیماو شده خورسند به بویش مقیم

خاک درش بستر و بالین اوسوخته در غم دل مسکین او

بسته میان را به دعای رقیبتا که نیابد ز رخ او نصیب

هر که در آن کوی زمانی رسیدخاک قدمهاش به دیده کشید

او به غم و دلبر ازو بی خبرخنده زنان با دگران چون شکر

دست در آغوش به یار کهنصوفی اگر ناله کند گو مکن

آن که به سنجاب کند خواب خوشکی ز زمستان خبری باشدش

حال زمستان، زتنک جامه پرسدرد دل از عاشق دیوانه پرس

خادمه باز از سر مهری که داشتهمت خود سوی جوان بر گماشت

این سخنان را بر دلبر بگفتعشق چو نافه نتوانش نهفت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حال یک جوان عاشق می‌پردازد که به شدت غمگین و دلتنگ است. او روز و شب را به انتظار معشوقش می‌گذراند و امیدی به دیدار او ندارد. جوان با دلbroken به دیوارها نگاه می‌کند و غم عشق به او اجازه شادی نمی‌دهد. او زندگی‌اش را به خاطر این عشق رنج‌آور رها کرده و به کوی معشوق می‌رود، در حالی که تنها به بوی او دلخوش است. شب‌ها تا صبح به یاد او می‌گرید و همچنین به خاک در خانه معشوق احترام می‌گذارد. او به شدت نسبت به شادی‌های دیگران بی‌توجه است و در عوض با درد دل خود دست و پنجه نرم می‌کند. خادمه معشوق که متوجه حال او شده، تصمیم به صحبت با دلبر می‌گیرد و به او می‌گوید که عشق جوان قابل پنهان کردن نیست. شعر به توصیف عشق عاشقانه و دردهای ناشی از آن می‌پردازد.