بخش ۱۰ - نامه سیم

۱۷ بیت

دید چو اندر غم دل مضطرشخادمه این گفت و برفت از برش

چون که شنید این سخن آن دلفگارقطع طمع دید ز رخسار یار

ناله او تا به ثریا رسیدراست چو مرغی به قفس می طپید

درد دلش هر نفس افزون شدهدیده اش از گریه چو جیحون شده

از رخ دلدار شده نا امیدروز سیاهی و دو چشم سفید

اشک روان بر رخ چون زعفرانخسته و مجروح دل و ناتوان

روی به دیوار و غم یار پیشمضطر و حیران شده در کار خویش

در غمش آن دلشده بگداختهو از همه خلق بپرداخته

سر به سر زانو و غم بی شمارسینه پر از آتش و دل نزد یار

زآه دلش خاطر همسایه ریشبر جگرش فرقت دلبر چو نیش

دلبر ازو غافل و او بی حضورسینه تفتان به مثال تنور

واقف این واقعه نی هیچ کسدست به سر مانده بسان مگس

او چو نمک گشته گدازان در آبآن بت عیار اوز در حجاب

راست چو مرغی شده در دام اوچشم نهاده به سر بام او

بر سر کویش همه شب تا سحرشسته جوان منتظر و بی خبر

خادمه آمد که ترا حال چیستدید که آن غمزده خون می گریست

رفت دگر بار به سوی حبیبگفت بگویم سخنی یا نصیب

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حال دلbroken و غمگین عاشقی می‌پردازد که از دوری محبوبش رنج می‌برد. خادمه‌ای به او می‌گوید که حالش را بپرسد و این موجب می‌شود تا عاشق امیدش را از دست بدهد. او به شدت دلتنگ و نالان است، به طوری که ناله‌اش به آسمان می‌رسد و در غم محبوبش دیوانه‌وار می‌تپد. چشمانش از گریه مانند جیحون شده و احساس ناامیدی و درد دارد. او به دیوار می‌نگرد و در حسرت دیدار معشوق خود، غم‌های زیادی را تحمل می‌کند. احساس تنهایی و بی‌کسی او را عذاب می‌دهد، در حالی که محبوبش از او بی‌خبر است. عاشق به بام محبوبش نگاه می‌کند و در انتظار او در شب‌ها بی‌خواب می‌ماند. نهایتاً، خادمه دوباره به او نزدیک می‌شود و وضعیتش را می‌پرسد، اما همچنان غم و اندوه او بر طرف نمی‌شود.