شمارهٔ ۳۶ - تجدید مطلع دوم
سمند کین چو بتازی به رزم حیدروارزمین به چرخ برین برشود بسان غبار
تو مظهری اسدالله را، به عرصه ی جنگبسی چو مرحب و عمرت بود کمینه شکار
تو شبل شیر خدایی ز صولتت گرگانبه روز رزم چو روبه همی کنند فرار
ترا، قضا و قدر هر دو چاکران قدیمیکی روان زیمین و یکی روان زیسار
قضا، به حکم تو هر سو کند کمانداریقدر، زتیر به چشم عدو زند مسمار
به دشت کین چو بتازی سمند کینه زخشمفتد ز نعل سمندت به جان خصم شرار
ز سرکشان دلاور، ز فارسان دلیرترا، به عرصه ی هیجا چه ده چه صد چه هزار
سخنوران جهان قصّه ی شجاعت توبگفته اند و نگفتند عُشری از اعشار
مرا چه حدّ که به وصف تو خود سخن رانمکه پای عقل بود لنگ اندر این مضمار
سمند طبع به مدحت چسان کند جولانپیاده است در این عرصه صدهزار سوار
«وفایی»ام من و خواهم ز لطف بشماریمرا، به سِلک غلامان خود به روز شمار
تو و حمایت من بالغدوّ والاصالمن و غلامی تو بالعشیّ والابکار