شمارهٔ ۱۱

۸ بیت

دل چو به زلفت اسیر دام بلا شدخون شد و فارغ ز قید چون و چرا شد

چند کنی جامه را حجاب تن ای گُلجامه براندام گل ز رشک قبا شد

از لب عنّاب گون و خرفه ی خالتدرد دل عاشقان زار دوا شد

چون زوفا ساختند خانه ی دل راوقف بتان شد از آن دمیکه بنا شد

نیست جمال ترا، به دهر نظیریشاهد یکتایی تو زلف دوتا شد

فتنه ی چشمت نخفته بود، که ناگهفتنه ی دیگر زقامت تو بپا شد

جز، به می و ساقی ام دگر سروکارینیست به کس زانک می تمام صفا شد

حاصل مهر و وفا چه بود «وفایی»جور و جفا حاصلم ز مهر و وفا شد