زلف تو
چو سوخت خال تو دل، عاشقان، یکدله رابه باغ لاله دگر خورد داغ باطله را
ز کاروان جنون دل گرفت و داد به زلفشریک دزد ببین و رفیق قافله را
دلم به زلف تو، بر ابروی تو سجده کندبلی، کنند دل شب، نماز نافله را
به سر کنم پس از این طی راه منزل عشقدگر چه رنجه دهم پای پر آبله را