غزل شمارهٔ ۳۸ - خزان جاودانی

وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)قافیه: اردارد۹ بیت

مه من هنوز عشقت دل من فگار داردتو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد

نه بلای جان عاشق شب هجرت است تنهاکه وصال هم بلای شب انتظار دارد

تو که از می جوانی همه سرخوشی چه دانیکه شراب ناامیدی چه قَدَر خمار دارد

نه به خود گرفته خسرو پی آهوانِ ارمنکه کمند زلف شیرین هوس شکار دارد

مژه سوزن رفو کن نخ او ز تار مو کنکه هنوز وصلهٔ دل دو سه بخیه کار دارد

دل چون شکسته‌سازم ز گذشته‌های شیرینچه ترانه‌های محزون که به یادگار دارد

غم روزگار گو رو پی کار خود که ما راغم یار بی‌خیالِ غم روزگار دارد

گل آرزوی من بین که خزان جاودانیستچه غم از خزان آن گل که ز پی بهار دارد

دل چون تنور خواهد سخنان پخته لیکننه همه تنور سوز دل شهریار دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دردهای ناشی از آن صحبت می‌کند. شاعر به عشق و غم ناشی از جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها جدایی نیست که جان عاشق را می‌آزارد، بلکه انتظار و دلتنگی نیز عذاب‌آور است. وی از بی‌خبری عاشقانی که شوقی دارند، سخن می‌گوید و تلخی ناامیدی را به تصویر می‌کشد. شاعر همچنین به زخم‌های دل و خاطرات شیرین گذشته اشاره می‌کند و بیان می‌کند که باید با غم یار زندگی کرد، زیرا این غم، غم روزگار را کمرنگ می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که دل انسان می‌تواند پخته شود ولی در عین حال، درد و سوزش ناشی از عشق باقی می‌ماند.