غزل شمارهٔ ۱۱۱ - ناله های زار

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارازمن۱۲ بیت

به اختیار دلی برد چشم یار از منکه دور از او ببرد گریه اختیار از من

به روز حشر اگر اختیار با ما بودبهشت و هر چه در او از شما و یار از من

دگر قرار تو با ما چنین نبود ای دلکه خنجری شوی و بگسلی قرار از من

سیه تر از سر زلف تو روزگار من استدگر چه خواهد از این بیش روزگار از من

به تلخکامی از آن دلخوشم که می‌ماندبسی فسانه شیرین به یادگار از من

ترانه‌ها فکند جاودانه در آفاقچو بر فلک شود این ناله‌های زار از من

دمد ز تربت من لاله‌ها چو یاد آرندپیاله‌نوش حریفان به نوبهار از من

در انتظار تو بنشستم و سرآمد عمردگر چه داری از این بیش انتظار از من

شبی که از در مهتابی آمدی یاد آرچه مایه گوهر اشکی که شد نثار از من

گواه عهد تو آن شب ستارگان بودندهنوز شاهدکانند شرمسار از من

به اختیار نمی‌باختم به خالش دلکه برده بود حریف اول اختیار از من

گذشت کار من و یار شهریارا لیکدر این میان غزلی ماند شاهکار از من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر معاصر ایرانی، به بیان احساسات عمیق و پیچیده‌ای در مورد عشق، دوری و انتظار می‌پردازد. شاعر به اختیاری که عشقش بر او دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که دوری از معشوقش باعث گریه و زجر او شده است. او به روز قیامت اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که اگر اختیار با او بود، بهشت و یار خود را به دست می‌آورد. همچنین در مورد یادگاری‌ها و خاطرات تلخ و شیرین از معشوق صحبت می‌کند و از غمزگی روزگارش در کنار زیبایی‌های معشوق اظهار نارضایتی می‌کند. در نهایت، او به عشق و وابستگی‌اش به یارش اشاره کرده و از اثرات عمیق آن بر زندگی‌اش می‌گوید، همچنین به غزلی که از این عشق به یادگار مانده، افتخار می‌کند.