گنج

شمارهٔ ۱۳۲

آهم ز لخت دل فلک گل ستاره ای استحیرانیم بهار بهشت نظاره ای است
دیوانه دلی که به صحرا دویده بازهر اختری چو دانه زنجیر پاره ای است