شمارهٔ ۸۰۸

قافیه: امکن۵ بیت

می بین چنین و یک نگه آشنا مکنترک جفا مکن مکن ای بیوفا مکن

ما خویش را به صافی باطن سپرده ایمآزار خود نمی کنی آزار ما مکن

سر رشته را به دست مروت سپرده ایمخواهی رها کن از کف و خواهی رها مکن

خواهی زبان تیغ شود مدح خوان توشادی به قتل دشمن بی دست و پا مکن

در کشتن اسیر مباهات می کنیشرم از نشان و نسبت آل عبا مکن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به کسی که به او بی‌وفا کرده و ظلم می‌کند، می‌گوید که دیگر جفا نکند و از آزار او دست بردارد. شاعر از پاکی و صداقت باطن خود سخن می‌گوید و از طرف مقابل می‌خواهد که آزار نرساند. او می‌گوید که اختیارات را به مروت و انسانیت سپرده و اگر کسی می‌خواهد از این وضعیت رها شود، می‌تواند. شاعر همچنین به نقد رفتارهایی مانند مباهات به کشتن و آزار اسیران پرداخته و نسبت به داشتن افتخار به چنین اعمالی هشدار می‌دهد و از شخص می‌خواهد که شرم کند.