شمارهٔ ۷۹۷

قافیه: مندهیم۵ بیت

زخم دل گر شده بیکار به مرهم ندهیمگل بی خنده به سیرابی شبنم ندهیم

چشم صلح از تو نداریم مکش منت نازجنگ بی آشتیی را به دو عالم ندهیم

حسن و عشق از دو طرف خوب به هم ساخته انددل ما غیر تو نستاند و ما هم ندهیم

خو به غم بسکه گرفتیم اگر خاک شویمکف خاکی به بهای دل بی غم ندهیم

عشق آن ترک ستم پیشه غیور است اسیرچون به او ملک دل خویش مسلم ندهیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عاطفی است. شاعر بیان می‌کند که در شرایط سخت و بی‌قراری، نباید دل را به کسی بسپاریم که شایسته عشق و توجه نیست. او به این نکته اشاره دارد که عشق و زیبایی در کنار هم وجود دارند، اما دل او فقط برای کسی که در نظرش خاص است اهمیت دارد. همچنین، تاکید می‌کند که اگرچه در غم و اندوه به سر می‌برد، اما حاضر نیست دل آرامش را به خاطر بی‌اعتنایی و بی‌احساسی کسی از دست بدهد. در نهایت، ابراز می‌کند که عشق حقیقی باید محترم شمرده شود و نباید به راحتی آن را فدای کسی کرد که لایقش نیست.