شمارهٔ ۷۳۳

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: اهگرفتم۶ بیت

آتش از آن گرمی نگاه گرفتمتا عرق فتنه ای ز آه گرفتم

سوخت سراپای ما ز آتش پنهانبسکه چو مژگان به گریه راه گرفتم

رنگ تپیدن نداشت خون شهیداندامن پاک تو را گواه گرفتم

چشم ودل ما بس است جلوه گه اوگل به در دیر و خانقاه گرفتم

بسکه تپیدم به زیرپای سمندشخون خود از خاک صیدگاه گرفتم

بر سر راهش اسیر بسکه نشستمکام دل و دیده از نگاه گرفتم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی احساسات عمیق و آتشین شاعر را بیان می‌کند. شاعر از گرمی نگاه کسی سخن می‌گوید که موجب تحرک احساساتش شده است و در پی آن، دچار عذاب و درد ناشی از عشق و شوق می‌شود. او به آتش پنهانی درون خود اشاره می‌کند که او را می‌سوزاند و در عین حال، عشق و زیبایی معشوقش را ستایش می‌کند. شاعر، با تأکید بر مسائلی چون درد و فراق، تصویرهای زنده‌ای از اشک و غم می‌سازد و به عشق‌اش اشاره می‌کند که هر بار او را به یاد معشوق می‌اندازد. در نهایت، او از تپش قلب و خون‌ریزی‌اش به خاطر عشق می‌گوید و نشان می‌دهد که عشقش چگونه او را به چالش می‌کشد و درگیر خود می‌کند.