شمارهٔ ۷۲۷

قافیه: الهام۶ بیت

لب تر نکرده از می هستی پیاله امداغ تو کرده گل به گریبان چو لاله ام

تا چون جرس زبان فغانم گشوده انددل گشته است یک گره از تار ناله ام

ساقی زیک پیاله خرابم بهار کوعمر دوباره داد شراب دو ساله ام

شرمنده غنچه ام ز نسیمی نبوده استهرگز گره ز دل نگشوده است لاله ام

از بس ز بیم خوی تو دزدیده ام نفسیک پرده پست تر ز خموشی است ناله ام

درگلستان ز باده خون جگر اسیرمانند لاله داغ بود هم پیاله ام

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد دلش می‌گوید. او با اشاره به پیاله‌ای از شراب، بیان می‌کند که بدون چشیدن می، از عشق معشوقه‌اش دلی پر از داغ دارد. قلبش به اندازه‌ای زخمی است که مانند لاله‌ای در گلستان در رنج است. شاعر از ساقی (مظهر عشق و زیبایی) می‌خواهد که به او دوباره زندگی ببخشد، اما در عین حال می‌گوید که غنچه‌ای شرمنده است زیرا هیچ گاه نتوانسته است غصه‌اش را بیان کند. او به خاطر عشقش نفس‌هایش را دزدیده و ناله‌اش از سکوت عمیق‌تر شده است. در نهایت، او همچنان به داغی که در دل دارد، با پیاله‌ای از شراب و حالتی شبیه لاله، می‌پردازد.