شمارهٔ ۷۲۲

قافیه: اشتهام۷ بیت

در زمین دل خود تخم رضا کاشته امهر نفس خرمن شکری است که برداشته ام

با خیالت همه در خلوت یک حیرانیدیده ام برگ گل و آینه پنداشته ام

به چه رو طوطی آیینه دیدار شومچقدر پاس پریشان نظری داشته ام

برگ گل بال شعف سازم و پرواز کنمخاری از راه تمنای تو برداشته ام

در نظر کیست ندانم ز که گویا شده امکه وجود دو جهان را عدم انگاشته ام

همه حیرت شده ام عجز گواه است گواهپیش از این دست و دلی پا و سری داشته ام

بی نیاز دو جهان گشته ام از یادش اسیرآرزو در دل غارتزده نگذاشته ام

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساساتی عمیق و درونی صحبت می‌کند. او می‌گوید که در دل خود امید و رضا را کاشته و هر لحظه که می‌گذرد، شکرگزاری را برداشت کرده است. خیالاتش او را به حیرت فرو برده و او در تنهایی خود به زیبایی‌ها می‌اندیشد. شاعر به نوعی سرگشتگی اشاره می‌کند و تأمل می‌کند که چگونه به این حالت رسیده است. او برای رسیدن به محبت معشوقش از موانع عبور کرده و خود را در قالبی از حیرت و عجز احساس می‌کند. در نهایت، بیان می‌کند که حتی آرزوهایش نیز تحت تأثیر یاد معشوق از دست رفته است و از دنیای پیرامون بی‌نیاز شده است.