شمارهٔ ۶۹۹

قافیه: ازخویش۴ بیت

نسخه دارد لعلش از چشم حیاپرداز خویشبسکه حرف آهسته گوید نشنود آواز خویش

دام هستی گر نه سرمش گرفتاری شودنامه ای را می توان کردن پر پرواز خویش

شمع بالین را غبارم دامن غیرت زندبعد مردن هم نخواهد عشق روشن راز خویش

شمع و گل ارزانی پروانه و بلبل اسیرما و استغنای صیاد شکار انداز خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به بیان عشق و جدایی می‌پردازند. شاعر از احساسات عمیق و درونی سخن می‌گوید و به زیبایی‌های عشق اشاره می‌کند. به نظر می‌رسد که عشق او همچنان زنده است، حتی در شرایط سخت و جدایی، و سعی دارد با وجود مشکلات، به زیبایی آن ارتباط ادامه دهد. همچنین به دام‌ها و سختی‌های عشق اشاره می‌کند و اینکه گاهی انسان درگیر مسائل و گرفتاری‌های زندگی می‌شود. در نهایت، شاعر به غم و حسرت عشق اشاره دارد که حتی بعد از مرگ نیز از بین نخواهد رفت.