شمارهٔ ۶۹۸

قافیه: رخویش۵ بیت

جایی که گل از ناله کند بال و پر خویشچون ذره فتادیم به دام نظر خویش

تا کعبه به یک گردش چشم تو دویدیمشرمنده نگشتیم ز عزم سفر خویش

بی شور جنون فال بیابان نتوان زدخضریست محبت که بود راهبر خویش

چون پاره دل دامن هر خار گرفتیممنت نکشیدیم ز مژگان تر خویش

کیفیت منصور از این باده خماری استمی زیبد اگر مست تو نازد به سر خویش