شمارهٔ ۶۷۷
ز فیض ابر شد زانسان جهان سبزکه از عکس زمین شد آسمان سبز
به صحرا گردباد تشنه لب رارطوبت کرد چون سرو روان سبز
رقم زد خامه ای گر وصف گلشنچو برگ بید گردیدش زبان سبز
ز فیض لطف عام ابر نیسانچو موج سبزه شد ریگ روان سبز
اسیر عشق را چون جوهر تیغشود در سینه غمهای نهان سبز