شمارهٔ ۶۶۷

قافیه: اندگر۷ بیت

دیده ام از گرد گلگون تو جولان دگردر نظر کی آیدم سیر گلستان دگر

بت پرستی را هنوز امروز با من کارهاستاز خطش دیدم سواد کافرستان دگر

خوانده ام مضمون حرفش را حیات تازه ای استکرده ام هر دم نثار نامه اش جان دگر

آبرو داری پریشانی رواج کار توستگل پس از آشفتگی دارد چراغان دگر

منکه دور از سنگ طفلان می توانم شور کردمی برم شهر جنون را در بیابان دگر

چون کنم شکر نوازشهای پنهان چون کنممنفعل می سازدم هر دم به احسان دگر

دل نمی گیرد قرار از یاد مژگانش اسیردیده در طالع مگر زخم نمایان دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند که دگرگونی و تازگی را به زندگی‌اش می‌آورد. او به تاثیرات محبت و زیبایی معشوقه‌اش اشاره دارد و می‌گوید که احساساتش باعث ایجاد شور و شوق در دلش شده است. همچنین، از مشکلات و تنش‌هایی که ناشی از عشق و زیبایی است صحبت می‌کند و به یادآوری عشق و نوازش‌های پنهانی اشاره می‌کند که بر او تأثیر عمیقی گذاشته است. در نهایت، شاعر از زخم‌های عشقی یاد می‌کند که در دلش باقی مانده و نمی‌تواند به راحتی فراموش کند.