شمارهٔ ۴۲۶
کجا بی‌کاوش دردی صد چاک می‌زیبدهلاک تشنگی را دیده کی نمناک می‌زیبد
لباس اهل دل هم نیست از کیفیتی عریانکسی گر خرقه‌ای پوشد ز برگ تاک می‌زیبد
به خام افتاده‌ام من التفاتی گوشه چشمیشکار سرگرانی را نگه فتراک می‌زیبد
سبک‌روح محبت همچو شبنم گل کند منزلنشیمن صورت دیوار را از خاک می‌زیبد
اسیر از خاطر ما نگذرد هشیار آن بدخوقیامت‌جلوگی را روی آتشناک می‌زیبد