شمارهٔ ۴۰۰

قافیه: نپیراهنت۷ بیت

پرده چشم سمن پیراهنتجای بوی پیرهن پیراهنت

از تنت جای عرق دل می چکدمحشر آشوب من پیراهنت

ماه از شوق کتانی جان دهدگشته لبریز بدن پیراهنت

خوش خیالی جلوه اندام تونازکی مضمون سخن پیراهنت

عضو عضوت یوسف مصر بهارپیرکنعان چمن پیراهنت

اشک بلبل چشمه سار جان شودگر کند گل پیرهن پیراهنت

می کند افسردگی داغت اسیرگر نباشد سوختن پیراهنت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت پیراهن محبوبش اشاره می‌کند. او از بوی پیراهن و عرق بدن معشوق صحبت می‌کند و احساساتی نظیر شوق و دلتنگی را به تصویر می‌کشد. پیراهن به مثابه نمادی از عشق و احساسات عمیق، جایگاه ویژه‌ای در ذهن شاعر دارد و زیبایی آن به اندازه‌ای است که ماه نیز از شوقش جان می‌دهد. شاعر همچنین به نازکی و زیبایی اندام معشوق پرداخته و در نهایت، احساس اندوهی را به تصویر می‌کشد که بر اثر دوری یا فقدان محبوب به وجود می‌آید.