شمارهٔ ۳۷۲

قافیه: رگذشت۷ بیت

بیگانگی ز شکوه شام و سحر گذشتتا چند می توان ز دل بیخبر گذشت

از آه و ناله معذرت آسمان مخواهپرواز ما ز حوصله بال و پر گذشت

غیرت روا نداشت که تنها گذارمشعمر عزیز در قدم نامه بر گذشت

سر کرد راه کعبه و منزل به یاد رفتمستی که بیخودانه ز اهل نظر گذشت

آتش پرست عشقم و اختر شناس داغکی شعله از قلمرو من بی خطر گذشت

پیش از خمار ساغر تکلیف داد و رفتذکرش به خیر توبه که بی درد سر گذشت

کشتی شکسته ای است به بحر گناه اسیربخشایشی که موجه طوفان ز سر گذشت