شمارهٔ ۳۰۶

قافیه: امیاست۹ بیت

هر سبزه این باغ نشان خم دامی استهر سرو و گلی نغمه سرای جم و جامی است

آمیخته با چشم ترم شور تماشاهر قطره سرشکم نمک فتنه عامی است

وارستگی ما وگرفتاری عالمهر وحشی رم کرده نظر کرده دامی است

شبنم به شرر حوصله داغ فروشددر گلشن و گلخن ز تمنای تو دامی است

آتشکده سینه نظر یافته کیستدر کلبه ام از شور نفس شرب مدامی است

احوال غریبان ز فراموشی خود پرسهر ناله که از خاطر ما رفته پیامی است

بیگانگیم سوخت ز بیداد تو فریادمستانه جوابی که غریبانه سلامی است

شبگرد تو کارش نه به شمع است و نه با دلنقش قدم گرمروان ماه تمامی است

بیتابیش افکنده به آسایش جاویدیکبار نظر کن که اسیر تو چه خامی است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و معانی عمیق انسانی می‌پردازد. شاعر با اشاره به سبزه‌ها و گل‌ها، از زیبایی‌هایی که در آن‌ها نهفته است، سخن می‌گوید و هر یک را نشانه‌ای از عشق و شوق معرفی می‌کند. او به احساسات خود، از جمله غم و شوریدگی، اشاره کرده و با بیان تجربیاتش از زندگی، تلاش می‌کند تا درک عمیق‌تری از رنج و سرگردانی و همچنین آرزوهایش ارائه دهد. در نهایت، از آتش درون خود و تأثیرات عشقی که در دلش است، سخن می‌گوید و به جستجوی آرامش و آسایش از طریق عشق اشاره می‌کند. شعر به نوعی بیانگر پیوند عمیق انسان با طبیعت و تجربیات درونی‌اش است.