شمارهٔ ۲۲۷

قافیه: انهگرماست۵ بیت

فغانم از دل دیوانه گرم استغبار تربت پروانه گرم است

به چشم کم غبارم را چه بینیدل صحرا به این دیوانه گرم است

چرا لب تشنه ساغر نباشمهوای گلشن میخانه گرم است

به داغ تازه ماند سایه گلسرش از گردش پیمانه گرم است

اسیر از توبه هم گردید بیزارهنوز از مستیش میخانه گرم است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و درونی شاعر است. او از دل دیوانه‌اش و شوقی که در او برانگیخته می‌شود، سخن می‌گوید. او به غبار تربت پروانه اشاره می‌کند و به نگاه دیگران نسبت به خود معترض است. شاعر از تشنگی‌اش برای نوشیدن از میخانه و عشق به گلشن یاد می‌کند و همچنین به دلی که در میان درد و رنج‌ها همچنان به شوق زندگی و مستی ادامه می‌دهد، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از توبه‌اش خسته و بیزار است و می‌گوید که هنوز هم از شور و حال میخانه دور نشده است.