شمارهٔ ۱۹۴

قافیه: تبیشاست۴ بیت

فیض نومیدی از امید مروت بیش استاجر ناکامی از اندازه حسرت بیش است

جرم ناکرده ما را به سلامی بخشندگل این باغ ز دامان شفاعت بیش است

شوخی می، سر رسوایی مستان داردهر که را حوصله بیش است خجالت بیش است

هر چه ننوشته ام از کوتهی مضمون پرسشکوه هجر ز طومار شکایت بیش است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به احساس ناامیدی و ناکامی می‌پردازد و بیان می‌کند که گاهی درد و حسرت آدمی بیشتر از امید و مروت است. او به این نکته اشاره می‌کند که ممکن است بدون گناه مورد عفو قرار بگیریم و شفاعت دیگران برای ما اثرگذار باشد. همچنین، شاعر به رابطه می و مستی اشاره می‌کند و می‌گوید هرچه انسان تاب و تحمل بیشتری داشته باشد، ممکن است بیشتر مورد خجالت قرار گیرد. نهایتاً، او درباره غم و شکایت از جدایی می‌گوید که ممکن است از موارد غیرمکتوب پررنگ‌تر باشد.