شمارهٔ ۱۸۸

قافیه: راست۸ بیت

شمشیر عشق را نمک شرم جوهر استتا گریه پردگی نشود خنده جوهر است؟

این صوت وجد صوفی حق ناشناس ماتکرارهای لال و سرافشاندن کر است

روشندلی ز پرتو آزادگان طلبآیینه زنده کرده نام سکندر است

شهرت به گرد آبله پا نمی رسدعنقای عشق را دل دیوانه بهتر است

موج اجابت از دل ما جوش می زندسرچشمه قبول دعا دیده تر است

می سوزم از خیال قدی دور چشم بدگرد مزارم از پر پرواز بهتر است

دیوانگی غبار مرا می دهد به باداکسیر بی نشانی من کیمیاگر است

یک حرف بیش نیست ز تفسیر رازهامعنی یکی است گرچه عبارت مکرر است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مضامین عشق و عرفان می‌پردازد. شاعر به بیان احساسات عمیق و شرم ناشی از عشق می‌پردازد و می‌گوید که گریه و خنده هر دو جوهر عشق‌اند. او از صوت صوفیانه‌ای سخن می‌گوید که حق‌ناشناس است و تکرار مکررات را نقد می‌کند. همچنین به جست‌وجوی روشنی و حقیقت می‌پردازد و بیان می‌کند که شهرت در دنیا به واقعیات عمیق نمی‌رسد. شاعر عشق را به عنقای افسانه‌ای تشبیه می‌کند و می‌گوید که دل دیوانه، بهتر از عدم عشق است. او از عشق و دعا و تاثیرات آن بر دل انسان صحبت می‌کند و در پایان به این نکته اشاره می‌کند که حقیقت عشق در عبارات مختلف، یکی است و نباید تفسیرهای مختلف آن را از اصلش جدا کرد.