شمارهٔ ۱۷۴
به بزم عشق نه تنها دل شکسته پر استپیاله می و دست نگار بسته پر است
کنم به رنگ دگر هر نفس پر افشانیزگرد راه تو گلهای دسته بسته پر است
به دامگاه تو عمر سخن دراز شوددل دویده پر و معنی نبسته پر است
به فال گوش رمیدن نشسته طاقت ماکه گوشها ز سخنهای جسته جسته پر است
شکار من ز چه رو یاد آن سوار کندکه در حصار غبارش غزال خسته پر است
دلم زفیض جنون خونبهای میکده هاخرابه کهنه ام از توبه شکسته پر است
دلم گداخت زقرب اسیر و لطف کسیکه نقش سجده اگر در رهش نشسته پر است