شمارهٔ ۱۳۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یرمیگداخت۵ بیت

از شوق دیده عقل چو تدبیر می گداختمجنون برای آینه زنجیر می گداخت

آه دل شکسته اگر دیر می گرفتپیکان ز تاب جستن این تیر می گداخت

گرگوش سنگ حرف مکافات می شنیدمانند موم آهن شمشیر می گداخت

گر مصلحت حجاب نمی گشت مور عجزآهی که می کشید دل شیر می گداخت

چون دل به سینه بود نگه شوخ شد اسیرمی شد گر این جوان خجل از پیر می گداخت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و درونی شاعر اشاره دارد. شاعر از شوق و هیجان عقل سخن می‌گوید که در جستجوی تدبیر و راه‌حل است. به مجنون اشاره می‌کند که برای عشق خود، حتی زنجیرها را نیز می‌شکند. دل شکسته که اگر دیر نجات پیدا کند، مانند تیری است که به تپش می‌افتد. اگر سنگینی عذاب وجود نداشت، مانند موم در برابر شمشیر نرم می‌شد. شاعر همچنین به قوت و عزم دل شیر اشاره می‌کند که با وجود موانع، همچنان امیدوار و پرانرژی است. در نهایت، با اشاره به جوانی که از تجربه پیران خجل است، نشان می‌دهد که دل‌ها چه بسا در عشق و شوق به اسارت درمی‌آیند.