شمارهٔ ۱۳۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ارغریب۶ بیت

روز وصل است انتظار غریبنیست اینها ز روزگار غریب

عندلیبم سمندر چمن استکس مبادا چو من دیار غریب

وحشتم الفت الفتم وحشتهست صیاد من شکار غریب

جوش عشق است خوش تماشایی استگشت در باغ برگ و بار غریب

اشک من تا بهار پیرا شددل ما آشنا دیار غریب

باغ وصل است اسیر شکر خداگشته در سینه خارخار غریب

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از نمادهایی مانند "روز وصل" و "غریب" به احساس تنهایی و دوری از معشوق اشاره می‌کند. او خود را مانند پرنده‌ای در باغی می‌داند که در جستجوی عشق و وصال است. اشک‌ها و احساسات او نشان‌دهنده‌ی درد و شوقی است که در دل دارد. این شعر نمایش‌دهنده‌ی تضاد میان عشق و دوری، و همچنین زیبایی و غم ناشی از آن است. در نهایت، شاعر به ارتباط عمیق و پیچیده‌اش با جهان و معشوق خود پرداخته و از سختی‌های این احساس سخن می‌گوید.