شمارهٔ ۱۳۰
داغ بر دل می گذارم روز و شبنقد هستی می شمارم روز و شب
گریه ای درکار آهی می کنمگل به سنبل می شمارم روز و شب
نیستم چیزی که بسپارم به کسدل به طاقت می سپارم روز و شب
آبرو بسیار می باید مراگوهر دل می فشانم روز و شب
غفلتم هر شب به رنگی جلوه دادلوح خجلت می نگارم روز و شب
صبح و شامش گشته جای برق و مورتخم امیدی که کارم روز و شب؟
جای نیت دل ز یادم می رودخوش نمازی می گذارم روز و شب
دوستان از من نمی پرسد کسیشکوه از دست که دارم روز و شب
لاله زار و سنبلستان است اسیردر غمش اشکی که بارم روز و شب