شمارهٔ ۴۳
یا حبیبی و قرة العینیانا عینک و عینک عینی
به حقیقت یکی بود بی شکدر ظهور این دوئی نمود آن یک
احولست آنکه یک دو می بیندچون دو بیند یگانه ننشیند
صوت صادق بود صدا کاذبراز صادق مگوی با کاذب
صفت و ذات واحدش خوانندبی صفت ذات را احد دانند
به صفت ذات او توان دانستهر که دانست آنچنان دانست
آنکه دانیم ذات موصوفستحضرت اوست آنکه مکشوفست
گنج و نا گنج نزد او گنجدگنج او در دلم نکو گنجد
عاشقانی که عین یکدگرندعین خود را به عین خود نگرند