غزل شمارهٔ ۹۷۵
دردمندیم و از دوا فارغمستمندیم و از شفا فارغ
مبتلائیم و از بلا ایمنبینوائیم و از نوا فارغ
در وصالیم و فارغ از هجراندر بقائیم و از فنا فارغ
ما طلبکار او و او با مایار جویای ما و ما فارغ
بندگانیم و ایمن از سیدپادشاهیم و از گدا فارغ