غزل شمارهٔ ۹۷۳ وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ش۳ بیت کاه و جو خلق برد خوش خوشدر خرمن وی فتاد آتش و آن کس که خورد ز مال مردمحلقش گیرد به روز مرگش هر کس که چنان شود چنین استقربان شو هم بگو به ترکش