غزل شمارهٔ ۹۵۴
وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ینش۷ بیت
بیا ای نور چشم اهل بینشبه نور او جمال او ببینش
نیازی کن اگر او می کند نازبه جان می کش تو ناز نازنینش
نثار تو است گنج کنت کنزامراد او توئی از آفرینش
اگر عالم تو را بخشد خداوندتو او را از همه عالم گزینش
هوای آبرو داری که یابیبیا با ما در این دریا نشینش
گهی سازی زند گاهی نوازدهم آن آرام جانست و هم اینش
جهان روشن شده از نعمت اللهنماید نور سید در جبینش