غزل شمارهٔ ۹۴۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: وش۷ بیت

در خرابات تا سحرگه دوشمی کشیدم سبوی می بر دوش

شادی روی ساقی سرمستدوش تا روز بود نوشانوش

بزم عشق است خرقه را بر کنجامهٔ عاشقانه ای درپوش

در ره عاشقی و می خواریعاشقانه به جان و دل می کوش

ما خراباتیان سرمستیمچون خم می فروش خوش در جوش

گل تبسم کنان و می در جامبلبل مست کی شود خاموش

نعمت الله حریف و ساقی اوجام در دور و عاشقان مدهوش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شبی پر از خوشی و مستی در خرابات (محل می‌خواران) می‌گوید. او داستان خوشی و سرمستی‌اش را روایت می‌کند که با سبوی می به سر می‌برد و از شادی ساقی مست لذت می‌برد. بزم عشق را دعوت می‌کند که خرقه‌اش را کنار بگذارد و به جای آن لباس عاشقانه بپوشد. شاعر بر عشق و می‌خواری تأکید می‌کند و از زندگی سرشار از شور و شوق خراباتیان صحبت می‌کند. در پایان، عنایت نعمت الله و حامیان دیگر در این می‌خواران را به تصویر می‌کشد که در کنار هم به نوشیدن و شادمانی مشغولند.