غزل شمارهٔ ۹۳۵

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اش۷ بیت

اگر میلی به ما داری بیا و بندهٔ ما باشز جام جان مئی بستان روان و بر سر ما باش

ز سرمستان بزم ما طریق عاقلی کم جوز ما مستی و رندی جو که هم مستیم و هم قلاش

خراباتست و عاشق مست وبا معشوق خود همدمبرو ای عقل سرگردان به جای خویشتن می باش

کسی کو نقش می بندد خیال غیر او امروزبه جز نقش خیال او نباشد حاصل فرداش

به دور چشم مست او جهان پرفتنه می بینمبلا بالا گرفت امروز در عالم از آن بالاش

منه رخ بر رخش ای جان که تو خاری و رویش گلمکن بیداد با رویش به خار آن روی گل مخراش

به هر نقشی که می بندم خیال نعمةالله استچه خوش نقشی که می بندد خیالش در نظر نقاش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دعوت به عشق ورزی و زندگی در لحظه است. شاعر به کسی که مایل است به او بپیوندد، می‌گوید که بیاید و در سرمستی و شادی با او شریک شود. او از عقل می‌خواهد که به دنبال مستی و عشق باشد تا از دنیای پر از تفرقه دوری کند. شاعر تأکید می‌کند که کسی که تصور دیگری را در سر دارد، تنها به توهمی در آینده دست می‌یابد. او همچنین به عشق و زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و از بیدادگر بودن جدای از عشق پرهیز می‌کند. در نهایت، شاعر خوشنویسی خیال محبوبش را ستایش می‌کند و به زیبایی آن در دلش اشاره می‌کند.