غزل شمارهٔ ۸۹۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ادمباز۷ بیت

من سودازده با عشق درافتادم بازدل به دست سر زلف صنمی دادم باز

آستان در او قبلهٔ حاجات من استروی خود بر در آن میکده بنهادم باز

کار رندان جهان بسته نماند دیگرچون من مست در میکده بگشادم باز

می خورم جام غم انجام به شادی ساقیغم ندارم ز کس و عاشق و دلشادم باز

هست بنیاد من از عاشقی و میخواریرفته ام بر سر آن قصه و بنیادم باز

نکنم عیب اگر توبه شکستم دیگریافتم آب حیاتی و در افتادم باز

بندهٔ بندگی سید سرمستانماز چنین بندگئی بندهٔ آزادم باز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر غزلسرای ایرانی بیانگر احساسات عمیق عشق و مستی است. شاعر دوباره به عشق و می‌کده روی آورده و دلش را به کسی سپرده است. او می‌گوید که آستان میخانه برایش محل درخواست‌هایش است و با وجود سختی‌ها، به شادی و می‌خوری ادامه می‌دهد. او عاشقی و میخواری را بنیاد وجود خود می‌داند و نمی‌خواهد از شکستن توبه‌اش عیب بگیرد، زیرا به زندگی جدیدی دست یافته است. در نهایت، او خود را بنده‌ی عشق و سرمستی می‌داند و این نوع بندگی را نوعی آزادی به حساب می‌آورد.