غزل شمارهٔ ۸۹۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ور۷ بیت

به هر طرف که نظر می کنم توئی منظورکه دیده است چنین فاش این چنین مستور

ز لطف تو نظری یافتم شدی ناظرچه جای من که توئی ناظر و توئی منظور

چو نیست در دو جهان جز یکی کراست وصالعجب بود که یکی از یکی بود مستور

به نور طلعت او روشن است دیدهٔ منببین که در همه عالم جز او که دارد نور

ز ذوق گفته ام این شعر بشنو از سر ذوقکسی که ذوق ندارد ز بزم ما گو دور

مقام اهل دلانست صحبت جانمچه جای روضهٔ رضوان چه قدر حور و قصور

حریف سیدم و ساقی خراباتممدام عاشق مستم نه عاقل مخمور

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و آن را به صورت احساسات عمیق و عرفانی توصیف می‌کند. او می‌گوید که در هر جایی که نگاه کند، تنها معشوق را می‌بیند و با اشاره به ناظر بودن معشوق، از مقام والای او یاد می‌کند. شاعر از این‌که در دنیا هیچ چیز جز وصال معشوق نمی‌بیند، تعجب می‌کند و می‌گوید که نور صورت معشوق باعث روشنایی دیدگانش شده است. همچنین، او از خوشحالی و ذوق خود در گفتن شعر می‌گوید و تاکید می‌کند که کسانی که احساس عمیق ندارند، نباید در محفل او حضور یابند. در نهایت، او به شوق و عشق خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در دنیای عشق، مقام اهل دل بیشتر از بهشت و حوریان است.