غزل شمارهٔ ۸۶۹
در گوشهٔ میخانه نشستیم دگر بارخوردیم می و توبه شکستیم دگر بار
ما و بت ترسا بچه و کوی خراباتزنار سر زلف ببستیم دگر بار
با محتسب شهر بگوئید که رندیمدر کوی مغان عاشق و مستیم دگر بار
از عقل پریشان که مرا دردسری بودالمنة لله که برستیم دگر بار
سر حلقهٔ رندان خرابات جهانیمپنهان نتوان کرد که هستیم دگر بار
در خلوت دیده به حضوری که چه گویمبا نقش خیالش بنشستیم دگر بار
سر در قدمش باخته دستش بگرفتیمآخر تو چه دانی ز چه دستیم دگر بار
مرغ دلم افتاد به دام سر زلفشگفتم نتوان جست بجستیم دگر بار
با زاهد مخمور دگر انس نگیریمجز سید مستان نپرستیم دگر بار