غزل شمارهٔ ۸۳۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ابیدگر۷ بیت

یافتم از نور تو تابی دگردیدم از مهر تو مهتابی دگر

جز در خلوتسرای عشق تونیست عشاق تو را بابی دگر

دیگران از آب و گل باشند و مااز گل عشقیم و از آبی دگر

آنکه جان ما خیال روی اوستدیده ام بیدار و در خوابی دگر

ما محبان حبیب عاشقیمتو محب حب احبابی دگر

بی سبب ما با مسبب همدمیمای مسبب بنگر اسبابی دگر

سیدم در صحبت صاحبدلانمحرم یاران و اصحابی دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و زیبایی‌های آن می‌پردازد و از تجربه‌های خاص و عمیق خود در این زمینه سخن می‌گوید. او می‌گوید که از نور و محبت معشوقش حسی جدید و متفاوت یافته و در خلوت‌گاه عشق او احساس دیگری دارد. او خود را از جنس عشق می‌داند و دیگران را از آب و گل. همچنین، به این نکته اشاره دارد که خواب و بیداری‌اش تحت تأثیر خیال روی محبوبش است. در پایان، شاعر خود را در جمع عاشقان و محبان می‌بیند و از پیوندی عمیق و خاص با آن‌ها سخن می‌گوید. به‌طور کلی، شعر به بیان عمق عشق و تجربه‌های معنوی وابسته به آن می‌پردازد.