غزل شمارهٔ ۷۹۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اکردهاند۷ بیت

مشکلات ما چو حل ، وا کرده اندصحن ما را پر ز حلوا کرده اند

آفتابی بی غباری رو نمودکی شود پنهان چو پیدا کرده اند

در همه آئینه رو بنموده انداین نظر با چشم بینا کرده اند

جام می ما را عطا فرموده انددیگران گرچه تمنا کرده اند

مو به مو زلف بتان بگشوده انداهل دل را نیک شیدا کرده اند

دل به میخانه کشد جان نیز همگوئیا میلی به مأوا کرده اند

نعمت الله را چه زان بخشیده اندبعد از آن با ما کرمها کرده اند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان مشکلات و حلاوت‌های زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که مشکلات ما به نوعی حل شده‌اند و زندگی پر از خوشی و نعمت شده است. آفتابی روشن و بدون غبار نمایان شده که نشان دهنده روشنی و امید است. در این محیط شفاف، زیبایی‌ها و نعمت‌ها خود را نشان می‌دهند، و دل‌های اهل دل نیز با عشق و محبت به سمت میخانه کشیده می‌شوند. شاعر به یک نوع لطف و کرم الهی اشاره می‌کند که به او و دیگران ارزانی شده و این نعمت‌ها زندگی را زیباتر ساخته‌اند.