غزل شمارهٔ ۷۶۸

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اندید۷ بیت

چشمم نورت در این و آن دیدروشن چشمی که آنچنان دید

غیری نگذاشت غیرت توغیر تو چو نیست چون توان دید

تمثال جمال دیدهٔ مادر جام جهان نما روان دید

دیده نظری ز نور تو یافتدر ذره و آفتاب آن دید

بحریم و حباب عین ما آباین دیدهٔ ما هم این هم آن دید

از نام و نشان خبر چه پرسیهر دیده که دید بی نشان دید

این دیدهٔ مست نعمت اللهآن نور به عین آن عیان دید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف دیدن و مشاهده می‌پردازد و به روشنی و زیبایی چشم و آنچه می‌تواند ببیند، اشاره می‌کند. او می‌گوید که تنها یک زیبایی خاص، چشمانش را روشن کرده و هیچ چیز دیگری را نمی‌تواند ببیند. شاعر تأکید می‌کند که فقط از طریق نور معشوق خود می‌تواند به شناخت واقعی دست یابد و بقیه چیزها برایش بی‌معنا هستند. او همچنین به مفهوم "عدم" و لزوم دیدن از منظر خود اشاره می‌کند و در نهایت به نعمت دیدن و آگاهی از حقیقت می‌رسد.