غزل شمارهٔ ۷۴۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اد۷ بیت

آب چشم ما به هر سو رو نهاداشک خون آلود ما بر رو نهاد

جز خیال روی او نقشی ندیددیدهٔ ما تا نظر را برگشاد

تا ببوسد خاک پایش آفتاببر سر کویش رسید و سر نهاد

داد ساقی داد سرمستان تمامزاهد مخمور را جامی نداد

ای که گوئی عقل استادی خوشستعقل مزدور است و عشقش اوستاد

لحظه ای بی او نمی خواهیم عمرجان ما بی عشق او یک دم مباد

نعمت الله رفت یاد او به خیریاد بادا نعمت الله یاد باد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و عشق انسانی اشاره دارد. شاعر با بیان اینکه آب چشمش به خاطر عشقش جاری است و اشک‌هایش خون‌آلود، نشان می‌دهد که عشق او چقدر عمیق و دردناک است. او تنها تصویری که در ذهنش دارد، تصویر معشوقش است و در مقایسه با زاهدان و افرادی که به عقل خود می‌بالند، عشق را راهی برتر می‌داند. شاعر می‌گوید که زندگی بدون عشق معشوقش برایش بی‌معناست و در نهایت به یاد یکی از شخصیت‌ها به نام نعمت الله اشاره می‌کند و یاد او را گرامی می‌دارد.