غزل شمارهٔ ۶۵۹

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ینمیتوانبود۷ بیت

یک دم بی می نمی توان بودبی می خود حی نمی توان بود

بی عشق دمی نمی توان زیستبی ساغر می نمی توان بود

ما سایه و عشق یار خورشیدبی بودن وی نمی توان بود

بی جام شراب و عشق لیلیمجنون در حی نمی توان بود

مستیم و خراب و لاابالیبی نالهٔ نی نمی توان بود

تا کی غم این و آن توان خورددر ماندهٔ کی نمی توان بود

بی بود وجود نعمت اللهوالله که شی نمی توان بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان اهمیت عشق، شراب و حالتی سرشار از زندگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ‌یک از این عناصر را نمی‌توان بدون یکدیگر تجربه کرد. او به وابستگی عمیق انسان به عشق و شادی اشاره کرده و بیان می‌کند که بدون وجود عشق و متعلقات آن مانند شراب، زندگی بی‌معنا و ناچیز است. همچنین، اشاره به حالتی از مستی و ناآرامی نشان‌دهنده وابستگی به احساسات و شور زندگی است. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که زندگی بدون عشق و وجود الهی بی‌فایده است.