غزل شمارهٔ ۶۴۷
کردگار از کرم عیانم کردواقف از حال این و آنم کرد
من چو بی نام و بی نشان بودمبی نشانی مرا نشانم کرد
به تجلی ظاهر و باطنگاه پیدا و گه نهانم کرد
در دل آمد به جای جان بنشسترحمتی خوش به جای جانم کرد
می خمخانه را به من بخشیدساقی مست عاشقانم کرد
تا شوم رهبر همه رندانرهنمودم به رهروانم کرد
شرح علم بدیع او خواندماین معانی از آن بیانم کرد
چون ز هستی خود فنا گشتمباقی ملک جاودانم کرد
نعمت الله به من عطا فرمودرازق زرق بندگانم کرد