غزل شمارهٔ ۶۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ی۷ بیت

مبتلائی دیدمش خوش در بلاگفتمش خواهی بلا گفتا بلی

از بلا چون کار ما بالا گرفتجان ما جوید بلا از مبتلا

بینوایان را نوائی دیگر استخوش نوائی می طلب از بینوا

آبرو جوئی درین دریا بجوعین ما می جو به عین ما چو ما

دُرد دردش عاشقانه نوش کنتا ز دُرد درد دل یابی دوا

در محیط بیکران افتاده ایمنیست ما را ابتدا و انتها

نعمت الله ساقی و ما رند مستبا حریفان در خرابات فنا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان حال و هوای مبتلایان به درد و رنج می‌پردازد. او می‌گوید که مبتلا به بلا با شادی و تمایل از درد سخن می‌گوید و این نشان‌دهنده رابطه خاصی با مصائب است. شاعر به بینوایان اشاره می‌کند و می‌داند که آن‌ها نیازی به صدای خوش‌نوایی دارند. همچنین، او به جستجوی آبرو و هویت در دریای مسایل و مشکلات زندگی اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در این دنیای وسیع، ما همواره در جستجوی عشق و معنا هستیم، در حالی که با دوستان خود در حال شادی و مستی به سر می‌بریم.