غزل شمارهٔ ۶۳۵
وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ارد۷ بیت
گوئیا چشم ابر می خاردکآب از چشمهاش می بارد
طرفه دریادلیست سقایمکآب از بهر ما همی آرد
آب آرد به سوی ما آریشرم از چشم ما نمی آرد
چشم ما آب می زند بر رویمژه هم قطره قطره بشمارد
آبیاری به آب دیده کنمهر که تخم محبتی کارد
آب چشم روان فرو شویدنقش غیری که دیده بنگارد
نعمت الله امین رندان استاین امانت به اهل بسپارد