غزل شمارهٔ ۶۱۵

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: یزد۷ بیت

نور با نور خوش در آویزدآب با آب خوش درآمیزد

موج با بحر چون یگانه شوداین دوئی از میانه برخیزد

چشم مستش که فتنه انگیز استهر زمان فتنه ای برانگیزد

مژهٔ شعر تیز من شب و روزخاک درگاه یار می بیزد

عقل با عشق گفتگو نکندبنده با پادشاه نستیزد

ساقی مست هر نفس جامیگیرد و بر سرم فرو ریزد

سیدم زلف را چو بگشایدعالمی دل در او درآویزد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ارتباطات و هماهنگی‌های میان عناصر جهان اشاره دارد. نور با نور و آب با آب در هم می‌آمیزند، و این وحدت باعث دور شدن دوگانگی می‌شود. چشم معشوق با جذابیتش همیشه فتنه‌ای به وجود می‌آورد و شعر شاعر مانند یک مژه تیز بی‌وقفه در عالم عشق و زیبایی می‌چرخد. عقل و عشق نمی‌توانند درباره یکدیگر گفتگو کنند و بنده نمی‌تواند با پادشاه به مقابله بپردازد. ساقی هر لحظه جامی بر سر شاعر می‌ریزد و وقتی معشوق زلفش را می‌گشاید، دل‌ها به سمت او جذب می‌شوند. در کل، شعر به عشق، زیبایی و هماهنگی در عالم هستی می‌پردازد.