غزل شمارهٔ ۶۱۳

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: ایابد۷ بیت

هرکه فانی شود بقا یابدخوش بقائی از این فنا یابد

آنکه نام و نشان خود گم کردآنچه گم کرده است وایابد

بنده ای کو گدای سلطان استپادشاهی دو سرا یابد

هر که با بینوا دمی دم زدخوش نوائی ز بینوا یابد

غرق بحر محیط هر که شودعین ما را به عین ما یابد

عشق مست است و عقل مخمور استذوق مستان ما کجا یابد

نعمت الله که نور دیدهٔ ماستنور او را به دیده ها یابد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره مفهوم فنا و بقا صحبت می‌کند و به این نکته اشاره دارد که تنها با فانی شدن در دنیا، می‌توان به بقا و جاودانگی دست یافت. فردی که خود را از نظر نام و نشان گم کند، واقعاً به آنچه گم کرده، نزدیک‌تر می‌شود. همچنین اعلام می‌کند که بنده‌ای که به سلطانی خدمت می‌کند، زندگی دوگانه‌ای از پادشاهی تجربه خواهد کرد. دوستی و همدلی با افراد نیازمند نیز باعث می‌شود شخص به خوشنوازی و نیکوسرشتی دست یابد. در نهایت، تأکید می‌شود که عشق می‌تواند انسان را به عمق وجودش رهنمون کند و نعمت‌های الهی دیدگان ما را روشن خواهد کرد.