غزل شمارهٔ ۶۰۶

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: د۷ بیت

توحید و موحد و موحداین هر سه یکیست نزد اوحد

صد آینه گر یکی ببیندصد یک بنماید و یکی صد

محدود حدود در ظهور استآری چو حد است حد و بیحد

آن کس که خدای خویش بشناختگویا که خبر ندارد از خود

در دار وجود این و آن هستدر کتم عدم نه نیک و نه بد

مستیم و خراب در خراباتبا ساقی عاشقان مؤبد

بحریست وجود نعمت اللهگاهی در جزر و گاه در مد

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن درباره مفهوم توحید و یگانگی خداوند است. اینکه توحید و موحد (کسی که خدا را می‌شناسد) یکی هستند. وجود اشیاء در عالم را بررسی می‌کند و می‌گوید که در عالم وجود، هر چیزی از دیگر چیزها متفاوت است، اما در عالم عدم، نه خوبی وجود دارد و نه بدی. شاعر به حالت مستی و دیوانگی در عشق به خدا اشاره دارد و می‌گوید زندگی و وجود مشابه دریا و جزر و مد آن است، که همواره در نوسان است. در نهایت، تأکید می‌کند که شناخت خدا، شناخت خود را نیز در پی دارد.