غزل شمارهٔ ۵۹۳

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اماند۷ بیت

غیر او کی به یاد ما مانددیگری یار ما کجا ماند

دُرد دردش بیا و ما را دهکه مرا خوشتر از دوا ماند

ما نبودیم و حضرت او بودچون نمانیم ما خدا ماند

نیست بیگانه از خدا چیزیهر چه ماند به آشنا ماند

این عجب بین که حضرت سلطاندر نظرگه گهی گدا ماند

هر که مه روی خویش را بیندخوبی او کجا به ما ماند

بزم عشق است و سیدم سرمستبنده مخمور خود چرا ماند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد خداوند و عشق آن اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در نبود او هیچ چیز به یاد ما نخواهد ماند. او به درد و رنج‌های خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که از خداوند شفا بگیرد. همچنین، اشاره می‌کند که هیچ چیز از خدا جدا نیست و همه چیز در ارتباط با اوست. شاعر به زیبایی و عظمت خداوند و عشق الهی می‌پردازد و می‌گوید که در بزم عشق، همه چیز تحت تأثیر سِرِ عشق و معنویت قرار دارد. در نهایت، او به حال خویش و محبت به معشوق اشاره می‌کند و به سرمستی ناشی از عشق می‌پردازد.